خیلی وقتها، وقتی مطلبی را مینویسم نمی خوام بگذارم تو وبلاگ. ولی همه حرفهای گفته نشده و همه صدا های شنیده نشده باید گفته بشن و شنیده بشن تا ذهنم از همه اینها خالی بشه. اینطوری دارم خود واقعی ام را کشف می کنم. این وب برای گفتن همه حرفهاییه که شاید لایق شنیده شدن هم نباشند ولی گفتن اونها به نیازی تبدیل می شه که به راحتی نمی توانم سرکوبش کنم.