A Word After a Word After a Word Is Power
دختر من روی زمین بازی میکند
با حروف پلاستیکی،
قرمز، آبی و زرد،
یاد میگیرد چگونه درست بنویسد،
هجی کند،
چگونه با کلمات جادو کند.
با خودم میاندیشم که چند زن
خود را از داشتن دختر محروم کردند،
خود را در اتاقهای در بسته حبس کردند،
پرده ها را کشیدند
که بتوانند کلمه مصرف کنند.
یک کودک شعر نیست،
یک شعر کودک نیست.
هرچند
یا این یا آنی وجود ندارد.
به آن داستان باز گردم
از آن زن گرفتار در جنگ
و در حال وضع حمل، رانهای او گره خورده بههم
به دست دشمن
که نتوانست کودکش را متولد کند.
مادربزرگ: ساحره در آتش،
دهان او با چرم بسته شده
تا کلمات خفه شوند.
کلمه بعد از کلمه
بعد از کلمه قدرت است.
در نقطهای که زبان ترک میکند
زهدان را، در نقطهای که
سنگ میشکند و باز میشود و تاریکی
مانند خون از آن شره میکند، در
نقطه ذوب سنگ خارا
زمانی که استخوانها میفهمند
توخالی هستند و کلمه
شکافته میشود و دو چندان میشود و سخن میگوید
از حقیقت و تن
به خودی خود یک دهان میشود.
این یک استعاره است.
چگونه نوشتن یاد میگیرید؟
خون، آسمان و خورشید،
اول نام خود را،
اولین نامگذاری خود را، نام کوچک خود را،
اولین کلمه خود را.
My daughter plays on the floor
with plastic letters,
red, blue & hard yellow,
learning how to spell,
spelling,
how to make spells.
I wonder how many women
denied themselves daughters,
closed themselves in rooms,
drew the curtains
so they could mainline words.
A child is not a poem,
a poem is not a child.
there is no either/or.
However.
I return to the story
of the woman caught in the war
& in labour, her thighs tied
together by the enemy
so she could not give birth.
Ancestress: the burning witch,
her mouth covered by leather
to strangle words.
A word after a word
after a word is power.
At the point where language falls away
from the hot bones, at the point
where the rock breaks open and darkness
flows out of it like blood, at
the melting point of granite
when the bones know
they are hollow & the word
splits & doubles & speaks
the truth & the body
itself becomes a mouth.
This is a metaphor.
How do you learn to spell?
Blood, sky & the sun,
your own name first,
your first naming, your first name,
your first word.
